کارفرمایان استثماری آسیا نمی توانند از Covid پنهان شوند

(نظر بلومبرگ) – این یک بیماری همه گیر سودآور برای شرکت Top Glove Corp. ، بزرگترین تولید کننده دستکش های لاستیکی یکبار مصرف است. اما از آنجا که این شرکت در تأمین نیازهای جهان به تجهیزات بهداشت عمومی کمک می کند ، کارگران آن نیز رنج می برند. این هفته ، دولت مالزی اعلام کرد که حداقل 3400 کارمند Top Glove از نظر Covid-19 مثبت بوده اند. طی دو هفته گذشته ، این شرکت در برخی از روزها بیش از نیمی از پرونده های جدید مالزی کمک کرده است که منجر به تعطیلی موقت کارخانه های خود شده است. این به یک بحران برای مالزی تبدیل می شود ، که بیش از نیمی از دستکش های لاستیکی جهان را تولید می کند. اما موضوع تعجب آور نیست. شرایط کاری که به نظر می رسد شیوع Top Glove را ممکن کرده است در سراسر جنوب شرقی آسیا امری عادی است. با تبدیل شدن منطقه به تولید بیشتر تولیدات جهانی ، بدرفتاری با کارگران احتمالاً بسیار چشمگیر خواهد بود که نمی توان آن را نادیده گرفت. در دهه 1990 ، آسیای جنوب شرقی به مقصدی برای کارگران مهاجر از سراسر جهان تبدیل شد. فریب دستمزدهای بالاتر در صنایع سریع در حال رشد بود که (یا ادعا می کردند) برای استخدام کارگران به صورت محلی تلاش می کردند. سازمان ملل تخمین می زند که تا سال 2017 حدود 10 میلیون مهاجر در منطقه وجود داشته باشد که تعداد زیادی از آنها فاقد سند هستند. مالزی حداقل یک سوم آنها را در خود جای داده است و آنها حداقل یک چهارم نیروی کار آن را تشکیل می دهند. علیرغم اهمیت حیاتی آنها برای اقتصاد منطقه ، این کارگران به طور کلی از حقوق و خدمات اجتماعی مشابه شهروندان محروم هستند. در مالزی ، دولت پوشش بیمه درمانی برای کارگران مستند را الزامی می کند ، اما هزینه ها و سایر موانع اطمینان می دهند که بسیاری هنوز نمی توانند به خدمات پزشکی دسترسی پیدا کنند (ایجاد خطر گسترش بیماری آسان ، که اکنون مشخص شده است). به همین ترتیب ، هزینه های زیاد ، موانع زبانی و ترس از تلافی جویی معمولاً مهاجران را از جستجوی کمک قانونی باز می دارد. چنین موانعی کارگران منطقه را به ویژه در معرض بهره برداری آسیب پذیر می کند. معمولاً کارگران مهاجر پرداخت هزاران دلار هزینه به آژانس هایی که اشتغال آنها را در خارج از کشور تضمین می کنند ، پرداخت می کنند. به محض رسیدن به سایت های کاری جدید ، عمیقا بدهکار هستند و قادر به بازگشت به خانه برای سالها نیستند (در عملی که اغلب به عنوان اسارت بدهی شناخته می شود). این به کارفرمایان غیراخلاقی اجازه می دهد تا به راحتی از مزایای آنها استفاده کنند. صنعت دستکش لاستیکی مالزی متهم شده است که به عنوان مرکزی برای چنین کارهایی شناخته شده است. در سال 2018 ، گاردین گزارش داد که Top Glove و WRP Asia Pacific Sdn ، یکی دیگر از سازندگان عمده دستکش ، خواستار اضافه کاری بیش از حد از کارگران شده است ، از مجازات دستمزد آنها جلوگیری می کند ، گذرنامه آنها را ضبط می کند و هزینه های استخدام را تحمیل می کند که سالها طول می کشد تا بازده آنها باشد. گزارش دیگر سو abاستفاده های مشابه و همچنین شواهدی از مسکن بیش از حد کارگر را نشان داد. (هر دو شرکت نقض حقوق کارگران را انکار کرده اند.) Covid-19 و سیل سفارشات دستکش لاستیکی که نتیجه آن شد ، فقط اوضاع را بدتر کرده است. در ماه آوریل ، کارمندان Top Glove عکس و فیلم از شلوغی کار و شرایط زندگی در شرکت را در اختیار رسانه های محلی قرار دادند. در ماه ژوئیه ، گمرک و مرزبانی ایالات متحده اعلام کرد که مانع واردات محصولات Top Glove به دلیل نقض کار ، از جمله اسارت بدهی می شود. چندی نگذشت که شرکت موافقت کرد 40 میلیون دلار به بیش از 10 هزار کارگر برای کارمزد بازپرداخت کند. این یک گام بزرگ به جلو اما ناکافی بود. مجموعه ای از کارخانه های Top Glove در ایالت سلانگور اکنون در قلب بحران مجدد کوید مالزی قرار دارند. این شرکت دلیل افزایش تعداد آزمایشات بیشتر است. اما خوابگاههای شلوغ کارگری ، همانطور که در سنگاپور همسایه نیز شیوع بیشتری داشت ، مسلماً مقصر این امر بود. وی به رسانه های محلی گفت: وزیر حقوق بشر مالزی دریغ نکرد: “من از خوابگاه ها دیدن کرده ام و شرایط وحشتناک است. باور کردن اینکه دولت اخیراً از این مشکلات مطلع شده است سخت است. به احتمال زیاد ، روابط دنجی که بین نهادهای نظارتی و کارفرمایان بزرگ در بیشتر جنوب شرقی آسیا وجود دارد ، مانع از رسیدگی به آنها شد. تغییر این پویایی آسان نخواهد بود: مالزی و همتایان منطقه ای آن دو دهه را صرف پذیرش توافق نامه های بین المللی برای حمایت از حقوق کارگران مهاجر کرده اند ، اما همچنان رسوائی ها – از کارخانه های مالزی گرفته تا صنعت ماهیگیری تایلند – نشان می دهد که آنها به طور کامل متعهد نیستند. فشار بین المللی بیشتر می تواند کمک کند. اقدامات اخیر CBP در برابر Top Glove باید به عنوان یک یادآوری قوی در مورد آنچه در صورت عدم اقدام صحیح از دست می رود ، باشد. در همین حال ، همانطور که شرکتهای اروپایی و آمریکایی تولید خود را از چین منتقل می کنند ، این فرصت را خواهند داشت که فعالیتهای خود و پیمانکاران خود را ارتقا دهند. آنها باید با ممیزی مکرر و معتبرتر از روشهای کار در شرکتهایی که با آنها تجارت می کنند ، شروع کنند. این تضمین نمی کند که از کارگران سوused استفاده نمی شود. اما همانطور که شیوع Top Glove نشان داده است ، شرکت های جنوب شرقی آسیا سریعاً در هنگام جستجوی دیگران از افراد آسیب پذیر محافظت می کنند.

این ستون لزوماً نظر هیئت تحریریه یا Bloomberg LP و صاحبان آن را منعکس نمی کند.

آدام مینتر ستون نویس نظرات بلومبرگ است. وی نویسنده کتاب های “Junkyard Planet: Travels in the Billion-Dollar Trash Trade” و “Secondhand: Travels in the New Global Garage Sale” است.

برای مقاله های بیشتر از این دست ، لطفاً به ما در bloomberg.com/opinion مراجعه کنید

اکنون مشترک شوید تا با معتبرترین منبع خبری کسب و کار پیش بروید.

© 2020 بلومبرگ LP

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>