نماینده سازمان ملل هشدار داد که بحران جدید کنگو می تواند بر امنیت آن تأثیر بگذارد

گفتگو

رئیس جمهور برزیل واکسن COVID-19 را رد می کند و یک قرن پیشرفت به سمت تلقیح جهانی را تضعیف می کند

جهان مشتاقانه منتظر انتشار چندین واکسن COVID-19 است ، اما رئیس جمهور برزیل ژایر بولسونارو چنین نیست. “من قصد ندارم آن را بگیرم. این حق من است. ”او در پخش 26 نوامبر از شبکه های اجتماعی گفت. بولسونارو ، که در ژوئیه با COVID-19 آمد ، ماسک های صورت را نیز انتقاد کرده است. او و هواداران وفادارتر او با هرگونه پیشنهاد واکسیناسیون اجباری ویروس کرونا مخالفت می کنند. مقاومت به واکسن در برزیل سابقه طولانی دارد. در نوامبر 1904 ، هزاران نفر در شهر ریودوژانیرو در یک شورش معروف که تقریباً با کودتا خاتمه یافت ، به واکسیناسیون آبله با دستور دولت اعتراض کردند. واکسن آبله تقریباً یک قرن قبل از آن وارد برزیل شده بود. اما سرنگ ها بلند و پوستی ناخوشایند بودند و می توانند بیماری های دیگری مانند سفلیس را منتقل کنند. طبق گفته مورخ سیدنی چالهوب ، بین سالهای 1898 و 1904 فقط 2٪ تا 10٪ از جمعیت ریو سالانه واکسینه شده اند. در سال 1904 ، آبله 0.4٪ از ساکنان ریو را کشت – درصد بیشتری از جمعیت این کشور نسبت به قربانیان COVID-19 در شهر نیویورک در سال جاری است. اما این تنها دلایلی نبود که برزیل واکسیناسیون را در سال 1904 اجباری کرد. به عنوان بخشی از “نوسازی” رئیس جمهور Rodrigues Alves برای از بین بردن همه گیری ها – نه فقط آبله ، بلکه تب زرد و طاعون مضر نیز متعهد بود رئیس جمهور رودریگز آلوس را از بین ببرد. برای رهایی از خطرات بهداشتی ریودوژانیرو ، پایتخت کشور ، در حالی که فضا برای پاریسی ها باز می شود خیابانها و خیابانها به سبکهای مختلف ، صدها قانون اجاره ای بین سالهای 1903 و 1909 تخریب شد. تقریباً 40،000 نفر – عمدتا آفریقایی-برزیلیایی ، بلکه مهاجران فقیر ایتالیایی ، پرتغالی و اسپانیایی – از مرکز شهر ریو بیرون رانده شدند. بسیاری بی خانمان مانده و مجبور به اسکان در تپه های اطراف یا مناطق روستایی دور شدند. در همین حال ، مأموران بهداشت عمومی همراه با پلیس مسلح به طور سیستماتیک خانه هایی را با گوگرد ضدعفونی می کنند که مبلمان و سایر وسایل را از بین می برد – خواه ساکنان از آنها استقبال کنند یا نه. سیاستمداران و افسران نظامی که با رئیس جمهور آلوز مخالفت کردند ، فرصتی را در خشم این اقدامات بهداشتی به وجود آوردند. آنها نارضایتی را برانگیختند. مخالفان آلوز با کمک سازمان دهندگان کار و سردبیران اخبار ، در سراسر سال 1904 یک کمپین علیه دستورات بهداشت عمومی برزیل را رهبری کردند. روزنامه ها از ضد عفونی خانگی خشن و واکسیناسیون اجباری گزارش دادند. سناتورها و سایر شخصیت های عمومی اعلام کردند که واکسیناسیون اجباری به خانه و بدن مردم حمله می کند. در اواسط نوامبر همان سال ، هزاران معترض در میادین عمومی تجمع کردند تا علیه اقدامات بهداشت عمومی تجمع کنند. پلیس ریو با نیرویی نامتناسب واکنش نشان داد و شش روز ناآرامی را در شهر آغاز کرد. جمعیت متنوعی از نژاد ، دانش آموزان ، کارگران ساختمانی ، کارگران بندر و سایر ساکنان ، مسلح به سنگ ، لوازم خانه یا ابزار تجارت خود ، با چرخاندن ماشین های خیابانی برای محصور کردن خیابان ها ، به مبارزه برخاستند. در همین حال ، در پشت صحنه ، توطئه گران در حال بسیج دانش آموزان جوان نظامی بودند. نقشه آنها: سرنگونی دولت آلوز. وقتی رئیس جمهور هر دو ارتش و نیروی دریایی را به مهار معترضین و بازداشت شورشیان ادعایی دعوت کرد ، طرح آنها خنثی شد. شورش بزرگ واکسن برزیل خیلی زود سرکوب شد. زبان حقوق پس از آن ، روزنامه ها معترضین را توده ای نادان و با دستکاری سیاستمداران حیله گر معرفی کردند. آنها یکی از رهبران محبوب قیام ، هوراچیو خوزه دا سیلوا – معروف به “نقره سیاه” – “یک اراذل و اوباش بی نظم” قلمداد کردند. اما شورش واکسن برزیل چیزی بیش از یک دستکاری سیاسی بدبینانه بود. با گنجاندن در بایگانی ها ، مورخانی مانند من می آموزند که چه چیزی واقعاً باعث ایجاد این قیام شده است. ویژگی های خشونت آمیز و تفکیک پذیر از طرح شهری آلوس یک پاسخ آشکار است. در اوایل قرن 20 برزیل ، بیشتر مردم – زنان ، کسانی که نمی توانستند کتاب بخوانند ، بیکاران – نمی توانستند رأی دهند. برای این برزیلی ها ، خیابان ها تنها محلی برای شنیدن صدای آنها بود. اما چرا آنها با این روش بسیار مخالف با روش هایی که کنترل بیماری را کنترل می کند مخالفت می کنند؟ با ورود به روزنامه ها و پرونده های حقوقی ، من دریافتم که منتقدان بهداشت عمومی 1904 برزیل اغلب مخالفت خود را از نظر “مصونیت ناپذیری خانه” ، چه در خیابان و چه در دادگاه ابراز داشتند. برای نخبگان برزیلی ، استناد به این حق قانون اساسی در مورد محافظت از حریم خصوصی خانوارهایشان بود ، جایی که مردان بر زنان ، فرزندان و خادمان حکومت می کردند. ماموران بهداشت عمومی با درخواست دسترسی به خانه ها و بدن زنان ، این مقام مردسالار را تهدید کردند. مردان و زنان فقیر در ریو نیز دارای ارزش های مردسالارانه بودند. اما برای آنها بیش از حریم خصوصی در سال 1904 در معرض خطر بود. در طول قرن نوزدهم ، برزیلی های آفریقایی-برده خانواده تشکیل داده و خانه هایی ساخته بودند ، حتی در مزارع ، فضاهای آزادی نسبی از اربابان خود را تراشیده بودند. پس از برده داری در سال 1888 لغو شد ، بسیاری از مردم آفریقایی-برزیلی آزاد شده در شغل های شلوغ با مهاجران مشارکت داشتند. در زمان واکسیناسیون آلوس ، فقرای ریو دهه ها با تخلیه و خشونت پلیس مبارزه می کردند. بنابراین ، برای برزیلی های سیاه پوست ، دفاع از حقوق آنها در انتخاب اینکه با خانه و بدن خود چه کاری انجام دهند – یا چه نکنند – بخشی از یک مبارزه طولانی تر برای درگیری اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی بود. تجربه یادگیری مرگبار چهار سال پس از شورش سال 1904 ، ریو تحت تأثیر یک بیماری همه گیر آبله قرار گرفت. با واکسینه نشدن بسیاری از افراد ، مرگ ها دو برابر شد. تقریباً 1٪ از شهر از بین رفت.[Deep knowledge, daily. Sign up for The Conversation’s newsletter.]این یک تجربه یادگیری مرگبار بود. از آن به بعد ، رهبران برزیل واکسن های آبله ، سرخک و سایر واکسن های اجباری را به عنوان ابزاری برای محافظت از منافع عمومی در نظر گرفتند و برای توضیح دلیل این امر ، در کارزارهای آموزشی سرمایه گذاری کردند. در طول قرن بیستم ، واکسیناسیون در برزیل بسیار موفقیت آمیز بود. از دهه 1990 ، 95٪ از کودکان واکسینه شده اند ، اما تعداد آنها رو به کاهش است. امروز ، برزیل یکی از کشورهایی است که بیشتر از همه به ویروس کرونا آسیب دیده است. مانند گذشته ، آفریقایی-برزیلی ها بیش از دیگران صدمه می بینند. رئیس جمهور بولسونارو با استناد به حق فردی برزیلی ها برای عدم واکسیناسیون علیه COVID-19 ، درس های 1904 را نادیده می گیرد – یک قرن تلاش سخت در مبارزه با بیماری در برزیل را تضعیف می کند. این بازنشر مقاله از مکالمه ، یک سایت خبری غیرانتفاعی که به اشتراک گذاری ایده های کارشناسان دانشگاه اختصاص دارد. نوشته شده توسط: پدرو کانتیسانو ، دانشگاه نبراسکا اوماها. بیشتر بخوانید: * COVID-19 برای برزیلی های سیاهپوست کشنده تر است ، میراث نژادپرستی ساختاری که به برده داری برمی گردد * در همه گیری طغیان برزیل ، کارگران خانگی از زندگی خود می ترسند – و پدرو کانتیسانو در هیچ یک از شرکت ها یا سازمانی که از این مقاله بهره مند می شود کار نمی کند ، مشورت نمی کند ، سهام خود را در اختیار ندارد یا از آن بودجه دریافت نمی کند و هیچ وابستگی مربوط به گذشته از انتصاب علمی آنها را اعلام نکرده است.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>