مبارزه برای یک تخت باز در ویروس کرونا

مارسی ، فرانسه (AP) – چهار تماس دیگر برای رفتن ، هر کدام با کلمات دقیق ، سکوت های دردناک.

ساعت 2 بعد از ظهر در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان La Timone در مارسی است و دکتر جولین کارولی با اخباری درباره فرزندان ، همسران و همسرانشان در حال تماس با خانواده های آسیب دیده از موج دوم ویروس کرونا است. با داشتن بخشهای مراقبت ویژه با بیش از 95 درصد ظرفیت در فرانسه برای بیش از 10 روز ، کارولی حداقل هشت مورد از این تماسهای دشوار را در روز برقرار می کند.

در مارسی ، این موج حتی بیش از موج اول در بهار افراد بیشتری را به ICU می آورد ، حال بسیاری از آنها در شرایط وخیم تر است. کارولی به یک پدر هشدار می دهد که ممکن است پسرش به کما برود.

“برای لحظه ای ، او خودش را نگه داشته است. اما این درست است که – من نمی دانم آنچه قبلا به شما گفته شده است – وضعیت تنفسی او نگران کننده است. “کارلولی اذعان می کند. در انتهای دیگر مکث طولانی است.

بالاخره پاسخ فشرده می آید: “گوش کن ، تمام تلاش خود را بکن”.

دو هفته از آغاز قفل دوم ویروس کرونا می گذرد ، معروف به “محدود کردن”. روزنامه نگاران آسوشیتدپرس 24 ساعت را با تیم مراقبت ویژه در لای تیمون ، بزرگترین بیمارستان جنوب فرانسه گذراندند ، زیرا آنها تلاش می کردند حتی یک تخت را برای هجوم بیماران باز نگه دارند.

پزشکان و پرستاران به خود و یکدیگر می گویند که فقط باید کمی بیشتر صبر کنند. قد کشیدن دولت نشان می دهد که عفونت ها به بالاترین حد در موج دوم رسیده اند و تعطیلات آخر هفته گذشته برای اولین بار از ماه سپتامبر در بیمارستان کاهش یافته است.

اما کارگران پزشکی از اینکه فرانسه در ماه های پس از موج اول آمادگی بیشتری نداشته ، ناامید شده اند. و گرچه در آن زمان پزشکان و پرستاران به عنوان قهرمان شناخته می شدند ، این زمان متفاوت است.

“قبلاً ، آنها هر شب کف می زدند. حالا آنها به ما می گویند که این فقط کار ما را انجام می دهد. “، کلوئی گاسکون ، پرستار 23 ساله ای که نیمی از 18 ماه کار خود را زیر سایه ویروس کرونا سپری کرده است ، می گوید. صدای او بیش از اثری از تلخی را به همراه دارد.

مارسی از ماه سپتامبر درگیر ویروس کرونا شده است. شهر بندری ، در ساحل مدیترانه فرانسه ، در بهار سال گذشته از بدترین ویروس در امان ماند ، اما با از بین رفتن تعطیلات تابستان ، انتقام گرفت. بارها و رستوران ها در 27 سپتامبر بیش از یک ماه قبل از تعطیل شدن در سراسر کشور ، در سراسر شهر بسته شدند. کافی نبود

یک دهه کاهش بودجه باعث شد فرانسه نیمی از تعداد تخت های مراقبت ویژه در سال جاری را داشته باشد ، در حالی که بیشترین نیاز به آنها را داشت. با پایان یافتن اولین حبس در 11 مه ، بیش از 26000 نفر در فرانسه کشته شدند. دولت متعهد شد تا از زمان توقف تابستان برای افزودن تختخوابها و تقویت کننده های قطار استفاده کند.

استفان گریفین ، یک ویروس شناس از دانشگاه لیدز گفت ، آن زمان زمان اقدام بود ، زمانی که عفونت های جدید در کمترین حد خود قرار داشتند.

وی گفت: “همیشه زیر سطح حباب داشت.”

اما فقط در اوایل پاییز بود که کار برای تغییر شکل یک بال مراقبت حاد در La Timone آغاز شد ، که کمتر از دو هفته پیش افتتاح شد و هنوز سیم کشی و موانع فیبر با نوار چسب را نشان می دهد. تقویت کننده های وعده داده شده نیز در آهسته آمدن هستند و هر آموزشی که می بینند در همان لحظه است ، همانطور که پائولین رینیر در هفته اول خود به عنوان پرستار ICU می آموزد.

در مقایسه با اتاق اورژانس ، ICU مکانی نسبتاً آرام است ، با لحظاتی اضطراری که بیمار به اکسیژن بیشتر یا مداخله نیاز دارد. صدای آرام توسط موسیقی متن ثابت دستگاه های بوق زدن نشانه گذاری می شود. در اینجا هیچ خبر خوبی وجود ندارد. بهترین خبر این است که بیمار آنقدر پایدار است که بتواند به جای دیگری منتقل شود.

وقتی شیفت پرستاری 12 ساعته از ساعت 7 صبح شروع می شود ، تمام 16 تخت با بیماران COVID-19 پر می شوند و 5 نفر از آنها هوشیار هستند. برای کسانی که در کما مصنوعی هستند ، حدود یک ساعت طول می کشد و حداقل دو نفر باید بشویند و سپس هر کدام را با احتیاط در تخت خود بچرخانند ، سیم ها و لوله های پلاستیکی را در جای خود نگه دارند.

این اولین کار رینیر است.

او هنگام موج اول در یک بخش ویروس کرونا ویروس کمک کرد و پیشنهاد داد تا در طول تابستان برای مراقبت های ویژه آموزش ببیند. در عوض ، این جوان 26 ساله به قلب دوباره اعزام شد که در آنجا بیمارانی که جراحی های قلب را به تعویق انداخته بودند پر می شد. فقط یک هفته از قفل شدن دوم گذشته بود که تماس برای ارائه گزارش به ICU در 11 نوامبر ، یک تعطیلات ملی با کارکنان کمی انجام شد.

این فقط تغییر دوم رینیر به عنوان تقویت کننده ICU است. همکاران جدید او به سختی نام او را نمی دانند و وقت کمی برای تدریس دارند. او که یک دختر پرستار است و در La Timone نیز کار می کند ، با دیدن چیزهای زیادی را یاد می گیرد.

ماه ها طول می کشد تا به عنوان یک پرستار مراقبت های ویژه آموزش ببینیم ، سالها تجربه در تخصص خسته کننده نگه داشتن مرگ در خلیج را تجربه می کنیم.

این ویروس حتی بیشتر از چالش های معمول فوری نیز طلبکار است. مراقبین تقریباً به اندازه بیمار خطر می کنند و هر بار که وارد اتاق می شوند متناسب با آن لباس می پوشند. و بنابراین رفتن به بالین به معنی برنامه ریزی همزمان چندین کار است: شستشو ، مسواک زدن ، بررسی ویتامین ها ، تغییر قطره های قطره ای IV و در آخر ، تحویل بیمار برای کمک به بهبود تنفس.

رینیر با پیچش سریع مچ دست خود یک پیش بند آستین بلند را روی اسکراب ها قرار داده و گردن را گره می زند. سپس یک جفت دستکش. سوراخ انگشت شست را از قسمت پایین آستین بزنید تا دستکش ها محکم شود ، سپس دست دوم را بکشید. روکش سر ، عینک و در آخر ، پیش بند دوم پلاستیکی. تکنسین های اشعه ایکس دسته سوم دستکش را برای اداره صفحات استفاده می کنند. پزشکان انجام لوله گذاری یا سایر اقدامات مهم ، از محافظ پلاستیکی صورت بر روی عینک استفاده می کنند.

برای هر شخصی که درون اتاق است ، شخصی در بیرون ایستاده است تا هر چیزی را که لازم است تحویل دهد و به شما کمک کند تا در انتها دنده محافظ را برداشته و دور بریزد. هر حرکتی اهمیت بسیار بزرگتری به خود می گیرد.

اواسط صبح ، مرد در اتاق 6 به اندازه کافی بهبود می یابد تا تحت مراقبت های حاد قرار گیرد. در همان زمان ، پزشکان دریافتند که اتاق 11 در بخش موقت مجهز به دستگاه دیالیزی نیست که بیمار بیهوش داخل آن اکنون فوراً به آن نیاز دارد. او باید از سالن به ICU اصلی منتقل شود.

پزشکان و پرستاران پیش بندها ، دستکش ها و عینک ها را از بیرون درشکه می گیرند تا خودشان قنداق شوند.

تقریباً 25 متر (یارد) دیگر فاصله دارد – با یک سرعت چپ ، از طریق دو مجموعه درب دوتایی ، از اتاق استراحت و ایستگاه کاری عبور می کنید. انتقال این مرد 60 ساله در نهایت به 14 کارگر پزشکی ، 45 دقیقه آماده سازی نیاز دارد – از جمله اتصال وی به یک دستگاه اکسیژن ساز قابل حمل که بعداً باید ضد عفونی شود.

آنها حرکت در تخت را در ساعت 10:40 دقیقه شروع می کنند تا 15 دقیقه طول بکشد تا او را در موقعیت 6 مانور دهد. عرق قسمت های عقب آبی رنگ پریده رینیر را تیره می کند.

یک خدمه نظافت اتاق 12 را هجوم می برد و فضای آن را با بوی سفید کننده پر می کند: یک تخت اکنون رایگان است.

ساعت 1:30 بعد از ظهر است و بسیاری از پرستاران در اتاق مستراح بدون پنجره هستند. پزشکان در اتاق 9 ، درست در بیرون ، جمع شده اند. این مرد 54 ساله صبح هوشیار بود ، اما سطح اکسیژن او در حال کاهش است و وقت آن است که او را تسکین و لوله گذاری کند.

باز هم ، پزشکان و پرستاران همگرایی می کنند ، سه نفر در داخل و سه نفر در اتاق 9 برای گرفتن لوله ، قیچی ، باند. پزشکان یک IV را در بازوی راست مرد تعویض می کنند و پس از اتمام کار ، یک ساعت بعد تنه او را به آرامی با ورق می پوشانند. اکنون ، به جز چهار نفر ، از 16 بیمار ویروسی کرونا در کما مصنوعی هستند.

کارولی می گوید: “ما فقط باید به آنها کمک کنیم تا بدن خود را خوب کنند.” “اما مراقبت های ویژه به خودی خود چیز وحشتناکی است. همه نمی توانند از آن جان سالم به در ببرند. “

این چیزی نیست که او در طول نیم ساعت به خانواده ها می گوید یا هر روز که می خواهد با آنها تماس بگیرد. هر تماس در عرض چند دقیقه تمام می شود.

“ما باید اطمینان بخش باشیم و در عین حال واقعیت را بگوییم. این یک تعادل است که گاهی یافتن آن دشوار است. »آهسته کارولى می گوید.

یک ابر نقره ای روی یک ابر بسیار تاریک وجود دارد: این بار ، پزشکان در مورد این بیماری اطلاعات کافی را کسب کرده اند که می دانند چه زمانی بیمار در معرض مرگ است و می توانند خانواده ها را به ICU احضار کنند. این همان اتفاقی است که هفته گذشته در لا تیمون افتاد.

در طی تماس های روزانه ، خانواده ها در مورد آخرین آزمایش ویروس کرونا می پرسند – بیماران هر هفته سه بار آزمایش می شوند – در مورد سطح اکسیژن ، آرام بخش ها.

کارولی به آرامی به دختر یک مرد در ICU به مدت چهار روز به او گفت: “می دانید ، حتی اگر آزمایش منفی داشته باشد ، به این معنی نیست که سریعتر بهبود می یابد.” وی پاسخ می دهد: “نه ، فقط اگر او COVID نداشته باشد ، این یک چیز کمتری است.”

این مرد هنوز مثبت است ، اما کارولی به او می گوید که هوشیار است.

“آیا می توانید به او بگویید که ما اینجا هستیم و از او حمایت می کنیم؟” او می پرسد.

“البته.”

هنگام خداحافظی صدای او می شکند.

این بیماری همچنین بر ضرر کارکنان خود تأثیر می گذارد. هیچ پزشکی و فقط چند پرستار در La Timone آلوده نشده اند ، اما آنها خسته شده اند.

ساعت 4:30 بعد از ظهر ، دو مدیر بیمارستان پایین می آیند ، بخشی از آنها برای سنجش روحیه. ماری-لور ساتا ، در سن 37 سالگی یکی از پرستاران ارشد ، با آنها به طور جدی برخورد می کند ، در حالی که رنینر کمی گم شده در کنار او به نظر می رسد. زن جوان تازه فهمیده است که حداقل تا چند هفته آینده به ICU برمی گردد و هم خیالش راحت است و هم نگران است.

ساتا می گوید ، تقویت کننده ها به لیست چک ، دستورالعمل های نوشته شده ، و موارد ملموس برای راهنمایی آنها احتیاج دارند ، بنابراین آنها به یک کارمند منظم کمک می کنند ، نه یک بار ،

او گفت: “من در مورد افرادی که قصد خیرخواهی دارند اینجا صحبت می کنند که فقط به کمی یادآوری احتیاج دارند.” “ما به کمی استراحت نیاز داریم.”

مدیران درک می کنند ، اما مشخص نیست که چقدر می توانند کنترل کنند. مکالمه حتی به همین ترتیب صمیمانه به پایان می رسد و آنها از ICU خارج می شوند.

ساتا به دنبال آنها می گوید: “برای شما هم موفق باشید ، زیرا وضعیت بهتری از ما ندارید.”

مانند همه مراقبان La Timone ، Satta نیز در بزرگترین بحران پزشکی نسل خود کاملاً فداکار است. اما او آرزو دارد که با اتمام این کار استرس کمتری داشته باشد ، شاید به ترتیب پیوند اعضا کمک کند.

شوهر او شیفت شب در ICU کار می کند و آنها در کودکستان پیش دبستانی دو فرزند دارند. همسایگان در مورد خلاcare مراقبت از کودکان ، که معمولاً صبح و اواخر بعدازظهر است ، کمک می کنند. وی معتقد است وعده های دولت پوچ است.

وی گفت: “آنها منافع دیگری به غیر از آمدن و آمدن به بیمارستان را تأمین می كنند. من هرگز چنین چیزی را ندیده ام ، چه برای بیماران و چه برای مراقبان ، “وقتی روحیه آرام شد.” با تمام ظرفیت فرانسه ، تمام پول فرانسه …. آنها در مورد پس انداز با ما صحبت می کنند – همه اینها کجاست پول برود؟ “

مارسی زمانی یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان بود ، بندرگاه طبیعی آن یک مرکز بین المللی بود که قدمت آن به 600 سال قبل از میلاد مسیح باز می گردد و توسط یونانیان پوکه تاسیس شد. این شهر در یک فرورفتگی اسکله قرار دارد که توسط تپه های سنگ آهک حلقه زده است ، و لا تیمون تقریباً در محور مرکزی خود قرار دارد.

بسیاری از مورخان معتقدند که اولین موج طاعون سیاه در اروپا از بندر مارسی سرچشمه گرفته است. آخرین شیوع عمده طاعون در این قاره ، در سال 1720 ، باعث کشته شدن نیمی از جمعیت این شهر شد. دانش آموزان محلی از مجمع الجزایر فریول در 4 کیلومتری ساحل و Hôpital Caroline که از ملوانی با طاعون مراقبت می کردند دیدن می کنند.

رینیر به همکاران جدید خود گفت: “آنچه اکنون ما از آن عبور می کنیم در تاریخ مورد مطالعه قرار خواهد گرفت ، زیرا این امر استثنایی است.”

اکنون ، شیفت روز تقریباً به پایان رسیده است. تخت اتاق 12 هنوز رایگان است و پزشک ناظر بر شیفت شب امیدوار است که آن را در حالت ذخیره نگه دارد تا فقط در سیستم بهداشتی بیش از حد کمی لقی داشته باشد.

دکتر فواد بوزانا می گوید: “من می خواهم یک گلوله را در اتاق خود نگه دارم ، در میان تماس های تلفنی بیمارستان های دیگر که در مورد تختخواب های آزاد است. با اورژانس La Timone تماس می گیرد ، و برای COVID مثبت ، فضا می خواهد. بوزانا از آنها می خواهد آزمایشات بیشتری را انجام دهند و تماس بگیرند.

ICU همه را نمی پذیرد. پزشکان در موج اول دریافتند که بیماران ویروس کرونا برای بهبودی به سطح پایه و بنیادی خاصی نیاز دارند.

در آن شب ، بوزانا دو بیمار ویروسی کرونا را برمی گرداند ، آنها را بسیار مسن و ضعیف می داند تا بتوانند تحت مراقبت های ویژه قرار گیرند. آنها به امید بهبود وضعیتشان در بخش مراقبت های حاد همسایه می مانند و بعداً تصمیم را با پزشکان روزمره بررسی می کند. اما او شک و تردید کمی دارد.

“ما با هم در مورد آن بحث می کنیم. اگر یکی از ما بخواهد مریض بگیرد و دیگران نپذیرند ، ما همیشه مریض را می گیریم. ” “ما معمولاً موافق هستیم.”

ساعت 2 بامداد ، مرد اتاق اورژانس در آخرین تخت باقی مانده بستری می شود.

لا تیمون دوباره پر است.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>